Als iets verlieslatend is, koopt de overheid het graag
De overheid overweegt massaal warmtebedrijven op te kopen om de compleet vastgelopen aanleg van warmtenetten nieuw leven in te blazen. Want als de commerciële markt tot de nuchtere conclusie komt dat het doortrekken van miljarden verslindende buizen financieel onhaalbaar is, ziet Den Haag uiteraard een uitgelezen kans om in te stappen.
De logica van de bureaucratie is even hardnekkig als voorspelbaar. Jarenlang werd de burger voorgehouden dat marktwerking ons heil zou brengen: efficiëntie, innovatie en vooral lage tarieven dankzij de zegenrijke tucht van het kapitaal. Nu buitenlandse energiebedrijven en investeerders hun rekenmachines hebben gepakt en zien dat de transitie naar een collectief warmtenet een bodemloze put is zonder rendabel uitzicht, trekken zij de handen ervan af. Een normaal denkend mens zou zich dan achter de oren krabben over het concept zelf. De beleidsmaker echter concludeert: laten we het zelf gaan doen met andermans geld.
De illusie heerst dat staats- of gemeente-eigendom op miraculeuze wijze de materiaalkosten halveert, de schaarste aan technici oplost en de straat sneller openbreekt. Alsof een ambtenaar met een helm op plotseling wél goedkoop warm water door een vinexwijk kan pompen. Het enige wat werkelijk verandert bij een publieke overname, is de partij die het financiële risico draagt. Waar een commerciële partij failliet kan gaan aan torenhoge aanlegkosten, heeft de overheid een oneindige pinpas die rechtstreeks gekoppeld is aan de rekening van de belastingbetaler.
Voor de aangesloten burger verandert er ondertussen weinig aan de monopoliepositie. U mag straks niet meer kiezen wie de radiatoren verwarmt, want er ligt immers maar één buis. Het enige verschil is dat de torenhoge energierekening straks wordt verstuurd door dezelfde instantie die ook de lokale ozb int. En wanneer het project, geheel volgens beproefde overheidstraditie, tientallen procenten duurder uitvalt dan begroot, wordt het verlies simpelweg gesocialiseerd.
Blijft de vraag waarom de overheid denkt te slagen waar professionele nutsbedrijven afhaken. Is het pure bestuurlijke arrogantie, of gewoon de onbedwingbare drang om elk falend dossier met publieke miljarden te behangen tot het uitzicht verdwenen is?
Bron: Nu.nl
Onze noot
De reflex om vastgelopen marktwerking te ‘repareren’ met publieke overnames is het ultieme voorbeeld van het socialiseren van verliezen. Commerciële partijen mochten de krenten uit de pap vissen toen er nog subsidie overvloedig stroomde. Nu de graafwerkzaamheden complex worden en de burger niet wil dokken, schuift men de rekening soepeltjes door naar de belastingbetaler. Alsof een overheidsmonopolie ooit ergens voor prijsverlaging heeft gezorgd.






Geef een reactie