Ex-ABN Amro-topman Rijkman Groenink, die in 2007 bij zijn vertrek ruim 40 miljoen euro meekreeg, erkent alsnog dat de vertrekregelingen tijdens de crisis veel te hoog waren. Maar de ex-bankier is niet van plan ook maar een cent van terug te geven.

Dat zegt Groenink in het FD, waarin hij pleit een plafond in te stellen voor vertrekregelingen. ,,Achteraf denk ik dat er beter een cap ingebouwd had kunnen worden, want er is geen rechtvaardiging voor extreem hoge beloningen.”

Groenink, die voor veel burgers de verpersoonlijking van de ‘graaicultuur’ werd, piekert er echter niet over alsnog en deel van het geld dat hij kreeg terug te geven. ,,Ik heb daar geen moment problemen mee gehad. Het voelde als een rechtvaardiging, omdat het geld kwam van de banken die een vijandig bod op ABN Amro deden”.

Artikel: Telegraaf

Onze noot: Een plafond op vertrekregelingen willen instellen nadat je zelf veertig miljoen hebt opgehaald, is een beetje alsof de vos pleit voor betere hekken rond het kippenhok – nadat hij er zelf een paar goede winters van heeft gegeten. “Geen moment problemen mee gehad”, zegt Groenink. Dat geloven we meteen. De burger betaalde de rekening van de bankenredding; de bankier hield de fooi. Zo leer je: rechtvaardiging is bij dit soort bedragen geen argument meer, maar een gevoel.